نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٧٣٠ - مقدمۀ چاپ دوّم

٢٧٨٧-: من كانت له سريرة صالحة أو سيّئة نشر اللّٰه عليه منها رداء يعرف به.

هر كه سيرتى نيك يا بد داشته باشد خداوند نشانى از آن بر وى اندازد كه بدان بشناسندش كه بدان شناخته شود.

٢٧٨٨-: من أنظر معسرا و وضع عنه أظلّه اللّٰه تحت ظلّ عرشه يوم لا ظلّ إلاّ ظلّه.

هر كه تنگدستى را مهلت دهد و بار او سبك كند خداوند روزى كه سايه‌اى جز سايه او نيست،وى را بسايه عرش خويش در آورد.

٢٧٨٩-: من عمّره اللّٰه ستّين سنة فقد أعذر إليه في العمر.

هر كه خدا شصت سال عمر بدو دهد از جهت عمر حجت بر او تمام كرده است.

٢٧٩٠-: من لعب بالنّرد شير فهو كمن غمس يده في لحم الخنزير و دمه.

هر كه نردبازى كند چنانست كه دست خويش در گوشت و خون خوك فرو برده باشد.

٢٧٩١-: من كان وصلة لأخيه المسلم إلى ذي سلطان في منهج برّ أو تيسير عسر أعانه اللّٰه على إجازة الصّراط يوم تدحض فيه الأقدام.

هر كس پيش صاحب قدرتى براى برادر مسلمان خويش در موضوع خيرى يا در گشودن مشكلى وسيله خير شود روزى كه قدمها بلغزد خدا وى را بر عبور از صراط اعانت كند.