نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٥٠٩ - مقدمۀ چاپ دوّم

١٦٩٥-: الرّعد ملك من ملائكة اللّٰه موكّل بالسّحاب معه مخاريق من نار يسوق بها السّحاب حيث شاء اللّٰه.

رعد فرشته‌اى از فرشتگان خداست كه موكل ابرهاست و تازيانه‌هائى از آتش همراه دارد كه ابرها را هر جا خدا خواهد ميراند.

١٦٩٥-: الرّغبة في الدّنيا تكثّر الهمّ و الحزن و البطانة تقسي القلب.

علاقه بدنيا غم و اندوه را زياد مى‌كند و شكم‌پرستى دل را سخت ميكند.

١٦٩٧-: الرّفق به الزّيادة و البركة و من يحرم الرّفق يحرم الخير.

مدارا قرين فزونى و بركت است و هر كه از مدارا بى‌بهره باشد از خوبى بى‌بهره است.

١٦٩٧-: الرّفق رأس الحكمة.

مدارا اساس حكمت است.

١٦٩٨-: الرّفق يمن و الخرق شؤم و إذا أراد اللّٰه بأهل بيت خيرا أدخل عليهم باب الرّفق فإنّ الرّفق لم يكن في شيء إلاّ زانه و إنّ الخرق لم يكن في شيء إلاّ شانه.

ملايمت مايۀ ميمنت است و خشونت مايه شئامت و همين كه خداوند براى اهل خانه‌اى نيكى خواهد آنها را با ملايمت قرين كند زيرا ملايمت در هر چه باشد آن را زينت دهد و خشونت در هر چه باشد آن را خوار كند.

١٦٩٩-: الرّمي خير ما لهوتم به.

تير اندازى بهترين تفريحهاى شماست.