نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٦٩١ - مقدمۀ چاپ دوّم

٢٥٩١-: ما أعزّ اللّٰه بجهل قط و لا أذلّ اللّٰه بحلم قطّ.

خدا كسيرا به نادانى عزيز ندارد و كسى را ببردبارى ذليل نكند.

٢٥٩٢-: ما نقص مال من صدقة و لا عفى رجل عن مظلمة إلاّ زاده اللّٰه بها عزّا.

هيچ مالى از صدقه كاهش نگيرد و هيچ كس از مظلمه‌اى نگذرد مگر خدا در قبال آن عزت وى بيفزايد.

٢٥٩٣-: ما رزق العبد رزقا أوسع عليه من الصّبر.

هيچ كس را روزى‌اى وسيعتر از صبر نداده‌اند.

٢٥٩٤-: ما أنزل اللّٰه من داء إلاّ أنزل له شفاء.

خدا مرضى نفرستاده جز آنكه شفائى براى آن فرستاده است.

٢٥٩٥-: ما استرعى اللّٰه عبدا رعيّة فلم يحطها بنصحه إلاّ حرّم اللّٰه عليه الجنّة.

وقتى خدا رعيتى را برعايت كسى سپارد و او بلوازم خير خواهى رعيت قيام نكند خدا بهشت را بر او حرام كند.

٢٥٩٦-: ما حسن اللّٰه خلق عبد و خلقه إلاّ استحيا أن يطعم لحمه النّار.

وقتى خدا صورت و سيرت بنده‌اى را نيكو كند شرم دارد كه گوشت وى را خوراك آتش كند.