نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٥٦٥ - مقدمۀ چاپ دوّم

١٩٤١-: عزيز على اللّٰه أن يأخذ كريمتي عبد مسلم ثمّ يدخله النّار.

بر خدا گرانست كه دو دختر بنده مسلمان را بگيرد آنگاه او را به جهنم برد.

١٩٤٢-: عش ما شئت فإنّك ميّت و أحبب ما أحببت فإنّك مفارقه و اعمل ما شئت فإنّك مجزيّ به.

هر چه خواهى بمان كه خواهى مرد،هر كه را خواهى دوست بدار كه از او جدا خواهى شد و هر چه خواهى بكن كه سزاى آن را خواهى ديد.

١٩٤٣-: عظم الأجر عند المصيبة و إذا أحبّ اللّٰه قوما ابتلاهم.

مصيبت را پاداش بزرگ دهند و چون خدا گروهى را دوست دارد مبتلايشان كند.

١٩٤٤-: عفو اللّٰه أكبر من ذنوبك.

عفو خدا از گناهان تو بزرگتر است.

١٩٤٥-: عفّوا تعفّ نساؤكم و برّوا آباءكم تبرّكم أبناؤكم و من اعتذر إلى أخيه المسلم من شيء بلغه عنه فلم يقبل عذره لم يرد عليّ الحوض.

عفت ورزيد تا زنانتان عفيف شوند و با پدرانتان نيكى كنيد تا فرزندانتان با شما نيكى كنند و هر كه از برادر مسلمان خويش در باره رنجشى كه از او دارد عذر بخواهد و عذرش نپذيرد بر سر حوض بنزد من نيايد.