نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٣٢٣ - مقدمۀ چاپ دوّم

٨٣١-: إنّ الميّت إذا دفن سمع خفق نعالهم إذا ولّوا عنه منصرفين.

وقتى مرده را بخاك سپارند، صداى كفش كسان را كه از قبر وى باز ميگردند خواهد شنيد.

٨٣٢-: إنّ الميّت يعرف من يحمله و من يغسله و من يدلّيه في قبره.

مرده كسى را كه بلندش كند و كسى را كه غسلش دهد و كسيرا كه در قبرش نهد ميشناسد.

٨٣٣-: إنّ النّاس إذا رأوا الظّالم فلم يأخذوا على يديه أوشك أن يعمّهم اللّٰه بعقاب منه.

وقتى مردم ستمگر را ديدند و او را از ستم باز نداشتند بيم آن مى رود كه خدا همه را بعذاب خود مبتلا كند.

٨٣٤-: إنّ النّاس لا يرفعون شيئا إلاّ وضعه اللّٰه تعالى.

مردم چيزى را برترى ندهند جز آنكه خدا آن را تنزل دهد.

٨٣٥-: إنّ النّاس لم يعطوا شيئا خيرا من خلق حسن.

بمردم چيزى بهتر از اخلاق نيك نداده‌اند.

٨٣٦-: إنّ الودّ يورث و العداوة تورث.

دوستى موروثى است و دشمنى موروثى است.

٨٣٧-: إنّ الولد مبخلة مجبنة مجهلة محزنة.

فرزند موجب بخل و ترس و