نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٧٤٠ - مقدمۀ چاپ دوّم

٢٨٤٥-: من سئل النّاس أموالهم تكثّرا فإنّما هي جمر فليستقلّ أو ليستكثر.

هر كه براى فزون‌طلبى چيزى از مال مردم بخواهد آتشست كم بر گيرد يا زياد.

٢٨٤٦-: من نظر في كتاب أخيه بغير إذنه فكأنّما ينظر في النّار.

هر كه بى‌اجازه برادرش در نامه او نگرد گوئى در جهنم نگريسته است.

٢٨٤٧-: من مشى منكم إلى طمع فليمش رويدا.

هر كه از شما بدنبال طمعى ميرود آهسته رود.

٢٨٤٨-: من أصبح لا ينوي ظلم أحد غفر له ما جنى.

هر كه صبح كند و قصد ستم كسى نداشته باشد گناهانش بخشيده شود.

٢٨٤٩-: مداراة النّاس صدقة.

با مردم مدارا كردن صدقه دادن است.

٢٨٥٠-: من سئل عن علم فكتمه ألجم بلجام من نار.

هر كه از علمى بپرسندش و مكتوم دارد لگامى از آتش بر او زنند.

٢٨٥١-: من نزل على قوم فلا يصومنّ تطوّعا إلاّ بإذنهم.

هر كه مهمان قومى شود بى‌اجازه آنها روزه دلخواه نگيرد.