نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٦٩٧ - مقدمۀ چاپ دوّم
٢٦٢٤-: ما أهدى المرء المسلم لأخيه هديّة أفضل من كلمة حكمة يزيده اللّٰه بها هدى أو يردّه بها عن ردى.
مرد مسلمان ببرادر خويش هديهاى بهتر از سخن حكمتآميزى كه خدا بوسيله آن هدايت وى افزون كند يا خطرى از وى بگرداند نتواند داد.
٢٦٢٥-: ما برّ أباه من شدّ إليه الطّرف بالغضب.
هر كه نگاه خشمگين سوى پدر خويش افكند از فضيلت نيكى با وى بىنصيب است.
٢٦٢٦-: ما أوذى أحد ما أوذيت في اللّٰه.
هيچ كس آنقدر كه من در راه خدا اذيت ديدم اذيت نكشيد.
٢٦٢٧-: ما تجالس قوم مجلسا فلم ينصت بعضهم لبعض إلاّ نزع من ذلك المجلس البركة.
هر گروهى كه مجالست كنند و بيك ديگر گوش فرا ندارند بركت از مجلسشان برخيزد.
٢٦٢٨-: ما تجرّع عبد جرعة أفضل عند اللّٰه من جرعة غيظ كظمها ابتغاء وجه اللّٰه.
هيچ كس جرعهاى ننوشد كه نزد خدا از جرعه خشمى كه براى رضاى خدا فروبرد بهتر باشد.
٢٦٢٩-: ما ترك عبد للّٰه أمرا لا يتركه إلاّ للّٰه إلاّ عوّضه اللّٰه منه ما هو خير له منه في دينه و دنياه.
هر كه چيزى را براى خدا