نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٧٠١ - مقدمۀ چاپ دوّم

٢٦٤٦-: ما صدقة أفضل من ذكر اللّٰه تعالى.

صدقه‌اى بهتر از ياد كردن خداى والا نيست.

٢٦٤٧-: ما ضاق مجلس بمتحابّين.

هيچ نشيمن‌گاهى براى دو دوست تنگ نيست.

٢٦٤٨-: ما ضلّ قوم بعد هدى كانوا عليه إلاّ أوتوا الجدل.

هيچ قومى پس از هدايت بضلال نيفتاد مگر آنكه بجدل خو گرفت.

٢٦٤٩-: ما عظمت نعمة اللّٰه على عبد إلاّ اشتدّت عليه مؤنة النّاس فمن لم يحتمل تلك المئونة للنّاس فقد عرض تلك النّعمة للزّوال.

وقتى نعمت خدا بر بنده‌اى بزرگ شود حاجت مردم بر او بيشتر شود و هر كه اين حاجات را تحمل نكند نعمت خويش را بمعرض زوال آورده است.

٢٦٥٠-: ما علم اللّٰه من عبد ندامة على ذنب إلاّ غفر له قبل أن يستغفره.

چون خدا پشيمانى بنده را از گناهى بداند پيش از آنكه آمرزش بخواهد وى را بيامرزد.

٢٦٥١-: ما عمل ابن آدم شيئا أفضل من الصّلاة و صلاح ذات البين و خلق حسن.

بنده آدم كارى بهتر از نماز و