نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٣٣٩ - مقدمۀ چاپ دوّم
٩١٥-: إنّ من شرّ النّاس منزلة عند اللّٰه يوم القيامة عبدا أذهب آخرته بدنيا غيره.
بدترين مردم در نظر خدا روز رستاخيز بندهايست كه آخرت خود را براى دنياى ديگرى از دست داده باشد.
٩١٦-: إنّ من البيان لسحرا و إنّ من الشّعر لحكما و إنّ من القول عيّا و إنّ من طلب العلم جهلا.
بعضى بيانها سحر است و بعضى شعرها حكمت است و بعضى سخنها الكنى است و بعضى دانشجوئىها جهالت است.
٩١٧-: إنّ من الذّنوب ذنوبا لا يكفّرها الصّلاة و لا الصّيام و لا الحجّ و لا العمرة،يكفّرها الهموم في طلب المعيشة.
بعضى گناهان هست كه نماز و روزه و حج و عمره آن را محو نمى كند فقط گرفتارى در طلب معاش آن را نابود ميكند.
٩١٨-: إنّ من السّرف أن تأكل كلّ ما اشتهيت.
يكى از اقسام اسراف اينست كه هر چه ميخواهى بخورى.
٩١٩-: إنّ من السّنّة أن يخرج الرّجل مع ضيفه إلى باب الدّار.
خوبست كه مرد با مهمان خود تا در خانه برود.