٢٦١٥-: ما استفاد المؤمن بعد تقوى اللّٰه عزّ و جلّ خيرا له من زوجة صالحة إن أمرها أطاعته و إن نظر إليها سرّته و إن أقسم عليها أبرّته و إن غاب عنها نصحته في نفسها و ماله.

مؤمن پس از پرهيزكارى خداى عز و جل چيزى بهتر از زن پارسائى كه فرمانش دهد اطاعت كند و اگر بدو نگرد مسرورش كند و اگر در باره او قسم خورد قسمش را رعايت كند و اگر از او غايب شود مال وى و عفت خويش حفظ كند،چيزى بهتر از اين نيابد.

٢٦١٦-: ما أسرّ عبد سريرة إلاّ ألبسه اللّٰه رداءها إن خيرا فخير و إن شرّا فشرّ.

هر نيتى كه بنده بدل گيرد خدا نشان آن را بر او نمودار كند،اگر نيك باشد نيك و اگر بد باشد بد.

٢٦١٧-: ما أطعمت زوجتك فهو لك صدقة،و ما أطعمت ولدك فهو لك صدقة،و ما أطعمت خادمك فهو لك صدقة،و ما أطعمت نفسك فهو لك صدقة.

هر چه بهمسر خويش بخورانى صدقه كرده‌اى و هر چه بفرزند خويش بخورانى صدقه كرده‌اى و هر چه بخدمتكار خويش بخورانى صدقه كرده‌اى،هر چه بخويش خورانى صدقه كرده‌اى.

٢٦١٨-: ما أعطى أهل بيت الرّفق إلاّ نفعهم.

مدارا نصيب هيچ خاندانى نشود مگر سودشان دهد.