نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٥٤٠ - مقدمۀ چاپ دوّم

١٨٢١-: الشّعر بمنزلة الكلام فحسنه حسن الكلام و قبيحه قبيح الكلام.

شعر چون سخن است شعر نيك سخن نيك است و شعر بد سخن بد است.

١٨٢٢-: الشّقيّ من شقي في بطن أمّه.

بد بخت آنست كه در شكم مادرش بدبخت شده است.

١٨٢٣-: الشّقيّ كلّ الشّقيّ من أدركته السّاعة حيّا.

بدبخت كامل آنست كه رستاخيز بدو رسد و زنده باشد.

١٨٢٤-: الشّهوة الخفيّة و الرّياء شرك.

جاه‌طلبى و ريا شرك است.

١٨٢٥-: الشّيخ شابّ في حبّ اثنتين في حبّ طول الحياة و كثرة المال.

پير در محبت دو چيز جوان است محبت زندگى دراز و فراوانى مال.

١٨٢٦-: الشّيخ في أهله كالنّبيّ في امّته.

پير در ميان كسان خود چون پيمبر در امت خويش است.

١٨٢٧-: الشّيخ يضعف جسمه و قلبه شابّ على حبّ اثنتين طول الحياة و حبّ المال.

تن پير ناتوان مى‌شود و دل وى بر محبت دو چيز جوان است: