نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٣٣٥ - مقدمۀ چاپ دوّم
خداوند بندگانى دارد كه مردم را بفراست شناسند.
٨٩٦-: إنّ للّٰه عند أقوام نعما يقرّها عندهم ما داموا في حوائج النّاس ما لم يملّوا فإذا ملّوا نقلها اللّٰه إلى غيرهم.
خداوند پيش بعضى مردم نعمتهائى دارد كه تا وقتى از انجام حوائج مردم باز نميمانند نعمت خود را پيش آنها نگاه ميدارد و همين كه از اين كار باز ماندند نعمت را به اشخاص ديگر منتقل ميكند.
٨٩٧-: إنّ للّٰه ملائكة في الأرض تنطق على ألسنة بني آدم بما في المرء من الخير و الشّرّ.
خداوند در زمين فرشتگانى دارد كه بزبان آدميزادگان سخن مى گويند و از بد و نيك كسان خبر دهند.
٨٩٨-: إنّ للّٰه ملكا ينادي عند كلّ صلاة:يا بني آدم قوموا إلى نيرانكم الّتي أو قدتموها على أنفسكم فأطفؤها بالصّلاة.
خداوند فرشتهاى دارد كه هنگام نماز بانگ ميزند آدميزادهگان برخيزيد و آتشهائى را كه بر خويشتن افروختهايد بنماز خاموش كنيد.
٨٩٩-: إنّ ما قدّر في الرّحم سيكون.
آنچه در شكم مادر مقدر شده شدنى است.