نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٧٤٥ - مقدمۀ چاپ دوّم

آن كند من در روز قيامت تلافى آن خواهم كرد.

٢٨٨١-: من كنوز البرّ كتمان المصائب و الأمراض و الصّدقة.

از گنجينه‌هاى نيكى نهان داشتن مصيبتها و مرضها و صدقه است.

٢٨٨٢-: من رأى عورة فسترها كان كمن أحيا موءودة من قبرها.

هر كه عورتى را به بيند و مستور دارد چنانست كه دختر زنده بگور كرده‌اى را از قبر زنده برآرد.

٢٨٨٣-: من يسّر على معسر يسّر اللّٰه عليه في الدّنيا و الآخرة.

هر كه به تنگدستى گشايش دهد خدا در دنيا و آخرت باو گشايش دهد.

٢٨٨٤-: من اعتزّ بالعبيد أذلّه اللّٰه.

هر كه بوسيله مملوكان عزت جويد خدايش ذليل كند.

٢٨٨٥-: من لا يرحم لا يرحم و من لا يغفر لا يغفر له.

هر كه رحم نكند رحمش نكنند و هر كه نيامرزد او را نيامرزند.

٢٨٨٦-: من لا يستحيي من النّاس لا يستحيي من اللّٰه.

هر كه از مردم شرم ندارد از خدا شرم نكند.