نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٢٨٠ - مقدمۀ چاپ دوّم

جهنميان ميكند و پس از آن كار وى به رفتار بهشتيان خاتمه مى‌يابد.

٦٢٩-: إنّ الرّحمة لا تنزل على قوم فيهم قاطع رحم.

مردمى كه در ميان آنها كسى از خويشاوندان بريده باشد، رحمت خدا بر آنها فرود نمى‌آيد.

٦٣٠-: إنّ الرّزق ليطالب العبد أكثر ممّا يطلبه أجله.

روزى بيشتر از اجل در جستجوى بنده است.

٦٣١-: إنّ الزّناة يأتون تشتعل وجوههم نارا.

روز قيامت چهرۀ زناكاران از آتش مشتعل است.

٦٣٢-: إنّ السّعادة كلّ السّعادة طول العمر في طاعة اللّٰه.

سعادت كامل آنست كه عمر دراز را در عبادت خداوند بپايان برند.

٦٣٣-: إنّ السّعيد لمن جنّب الفتن و لمن ابتلي فصبر.

خوشبخت آنست كه از فتنه‌ها كناره گيرد و آنكه بزحمتى مبتلا شود و صبر كند.

٦٣٤-: إنّ السّموات السّبع و الأرضين السّبع و الجبال ليلعن الشّيخ الزّاني و إنّ فروج الزّناة ليؤذي أهل النّار نتن ريحها.

هفت آسمان و هفت زمين و كوه‌ها پير زنا كار را لعنت مى‌كنند و تعفن عورت زناكار جهنميان را