نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٣١٩ - مقدمۀ چاپ دوّم
٨١٤-: إنّ المؤمن ليدرك بحسن الخلق درجة القائم الصّائم.
مؤمن بوسيلۀ خوش خلقى به مقام نماز شب گزار و روزه دار ميرسد.
٨١٥-: إنّ المؤمن من عباد اللّٰه لا يحيف على من يبغض و لا يأثم فيمن يحبّ و لا يضيع ما- استودع و لا يحسد و لا يطعن و لا يلعن و يعترف بالحقّ و إن لم يشهد عليه و لا يتنابز بالألقاب في الصّلوة متخشّعا إلى الزّكاة مسرعا في الزّلازل وقورا في الرّخاء شكورا قانعا بالّذي له لا يدّعي ما ليس له و لا يغلبه الشّحّ عن معروف يريده،يخالط النّاس كي يعلم و يناطق النّاس كي يفهم و إن ظلم و بغي عليه صبر حتّى يكون الرّحمن هو الّذي ينتصر له.
بندۀ مؤمن بر دشمنان ستم نمى كند و براى رعايت دوستان مرتكب گناه نميشود.امانت را تلف نمى كند.حسود و بدگو و لعنتگر نيست حق را ميگويد اگر چه از او شهادت نخواهند.لقبهاى بىجا به كار نميبرد.در نماز خاشع است و در كار زكاة سريع است.در مصيبت موقر و بهنگام نعمت شاكر است بدان چه دارد قانع است و آنچه ندارد نمىجويد بخل او را از كار نيك باز نمىدارد با مردم آميزش ميكند تا چيز ياد گيرد و با آنها گفتگو ميكند تا چيز بفهمد اگر ستمى ديد و بر او تجاوزى شد صبر ميكند تا خداوند ستم را از او دفع كند.