كفاف كند و ثروتش را در قلبش قرار دهد و پيوسته بى‌نياز باشد و اگر بدنيا دل بسته باشد خداوند دارائى او را فراوان كند و فقر را رو برويش قرار دهد و پيوسته فقير باشد.

٦٥٣-: إنّ العبد ليتصدّق بالكسرة تربو عند اللّٰه حتّى تكون مثل أحد.

بنده يك پاره نان صدقه مى‌دهد و پيش خدا بزرگ مى‌شود تا مثل كوه احد مى‌شود.

٦٥٤-: إنّ العبد ليدرك بحسن الخلق درجة الصّائم القائم.

بنده بوسيله خوش خلقى بمقام روزه دار و نمازگزار ميرسد.

٦٥٥-: إنّ العبد ليذنب الذّنب فيدخل به الجنّة يكون نصب عينيه تائبا فارّا حتّى يدخل به الجنّة.

بنده گناهى ميكند و بوسيله آن ببهشت ميرود زيرا گناه پيوسته در خاطر اوست و وى توبه كنان و از گناه گريزان است.

٦٥٦-: إنّ العجب ليحبط عمل سبعين سنة.

خود پسندى و غرور عبادت هفتاد ساله را نابود ميكند.