نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٧٢٢ - مقدمۀ چاپ دوّم
٢٧٤٥-: مسألة الغنيّ نار.
سؤال كردن بىنياز جهنمست.
٢٧٤٦-: مطل الغنيّ ظلم.
مماطلۀ ثروتمند ظلم است.
٢٧٤٧-: ملاك الدّين الورع.
اعتبار دين بتقوى است.
٢٧٤٨-: منهومان لا يشبعان:طالب العلم و طالب المال.
دو گرسنهاند كه سيرى نپذيرند طالب علم و طالب مال.
٢٧٤٩-: من أذنب ذنبا فستره اللّٰه عليه و عفى عنه في الدّنيا فاللّٰه أكرم من أن يعود في شيء قد عفا عنه.
هر كه گناهى كند و خدا در دنيا گناه وى را بپوشد و ببخشد،خدا كريمتر از آنست كه در بخشيدۀ خود باز نگرد.
٢٧٥٠-: من ابتلي من هذه البنات بشيء فأحسن إليهنّ كنّ له سترا من النّار.
هر كس ببليه دختر دارى مبتلا شود و با آنها نيكوكارى كند، پردۀ وى از آتش جهنم شوند.
٢٧٥١-: من كثر كلامه كثر سقطه و من كثر سقطه كثر ذنوبه و من كثر ذنوبه كانت النّار أولى به.
هر كه گفتارش بسيار باشد خطايش بسيار گردد و هر كه خطايش بسيار باشد گناهانش بسيار شود و هر كه گناهانش بسيار