نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٦٢٠ - مقدمۀ چاپ دوّم

٢١٩٨-: للّٰه أشدّ فرحا بتوبة عبده من أحدكم إذا وجد بعيره قد أضلّه بأرض فلاة.

خداوند از توبه بنده خويش، بيشتر از آن خرسند مى‌شود كه يكى از شما شترى را كه در بيابانى گم كرده است بيابد.

٢١٩٩-: للّٰه أفرح بتوبة عبده من العقيم الوالد،و من الضّال الواجد،و من الظّمآن الوارد.

خداوند از توبه بنده خويش بيش از عقيمى كه بزايد و گم كرده‌اى كه بيابد و تشنه‌اى بآب درآيد خرسند است.

٢٢٠٠-: للّٰه أفرح بتوبة التّائب من الظّمآن الوارد،و من العقيم الوالد،و من الضّال الواجد فمن تاب إلى اللّٰه توبة نصوحا أنسى اللّٰه حافظيه و جوارحه و بقاع الأرض كلّها خطاياه و ذنوبه.

خداوند از توبه توبه گذار بيشتر از تشنه‌اى كه بآب در آيد و عقيمى كه بزايد و گم كرده‌اى كه بيابد خوشحال مى‌شود هر كس بخدا از روى خلوص توبه برد،خداوند خطاها و گناهان وى را از ياد دو فرشته نگهبان و اعضاى وى و همه نقاط زمين ببرد.