نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٥٦٢ - مقدمۀ چاپ دوّم
١٩٢٦-: عايد المريض يمشي في طريق الجنّة حتّى يرجع.
كسى كه بيمارى را عيادت كند تا وقتى كه باز گردد در راه بهشت قدم ميزند.
١٩٢٧-: عائد المريض يخوض في الرّحمة فإذا جلس عنده غمرته الرّحمة و من تمام عيادة المريض أن يضع أحدكم يده على وجهه أو على يده فيسأله كيف هو؟و تمام تحيّتكم بينكم المصافحة.
كسى كه بيمارى را عيادت كند در رحمت فرو ميرود و چون نزد بيمار بنشيند رحمت او را فرو گيرد و كمال عيادت بيمار اينست كه يكى از شما دست بر چهره يا دست او نهد و از او پرسد حالش چطور است و كمال درود گفتن شما ميان خودتان دست دادنست.
١٩٢٨-: عاقبوا أرقّاءكم على قدر عقولهم.
بندگان خويش را به اندازه عقولشان عقوبت كنيد.
١٩٢٩-: عالم ينتفع بعلمه خير من ألف عابد.
دانشمندى كه از علم او سود برند از هزار عابد بهتر است.