نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ١٩٧ - مقدمۀ چاپ دوّم

٢٢٠-: إذا علم العالم فلم يعمل كان كالمصباح يضيء للنّاس و يحرق نفسه.

دانشمندى كه بداند و بكار نبندد مانند چراغ است كه مردم را روشن كند و خود را بسوزد.

٢٢١-: إذا عمل أحدكم عملا فليتقنه.

هر كس كارى ميكند بايد آن را خوب انجام دهد.

٢٢٢-: إذا عملت سيّئة فأحدث عندها توبة،السّرّ بالسّرّ و العلانية بالعلانية.

وقتى كار بدى از تو سر زد از آن توبه كن براى گناه نهانى توبۀ نهانى و براى گناه آشكار توبۀ آشكار.

٢٢٣-: إذا عملت الخطيئة في الأرض كان من شهدها فكرهها كمن غاب عنها و من غاب عنها فرضيها كان كمن شهدها.

وقتى گناهى در زمين رخ دهد كسى كه آن را ديده ولى از آن متنفر است،مانند كسيست كه آن را نديده و كسى كه آن را نديده ولى از آن راضيست مانند كسيست كه آن را ديده باشد.

٢٢٤-: إذا غضب أحدكم و كان قائما فليقعد و إن كان قاعدا فليضطجع.

وقتى يكى از شما خشمگين شود اگر ايستاده است بنشيند و اگر نشسته است بخوابد.

٢٢٥-: إذا غضبت فاسكت.

وقتى خشمگين شدى خاموش باش.