نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٦٦٠ - مقدمۀ چاپ دوّم
مصيبت نداند ايمان وى كامل نيست.
٢٣٩٢-: ليس بحكيم من لم يعاشر بالمعروف من لا بدّ له من معاشرته حتّى يجعل اللّٰه له من ذلك مخرجا.
هر كس با آنكه از معاشرت وى ناچار است بنيكى معاشرت نكند تا خدا فرجى براى او پيش آرد خردمند نيست.
٢٣٩٣-: ليس بخيركم من ترك دنياه لآخرته و لا آخرته للدّنيا حتّى يصيب منهما جميعا فإنّ الدّنيا بلاغ إلى الآخرة و لا تكونوا كلاّ على النّاس.
بهترين شما آن نيست كه دنياى خويش را براى آخرت خود واگذارد و نه آخرت خويش را براى دنيا واگذارد تا از هر دو بهره گيرد كه دنيا وسيله رسيدن به آخرت است و سربار مردم نباشيد.
٢٣٩٤-: ليس بعد الموت مستعتب.
پس از مرگ عذر پذيرى نيست.
٢٣٩٥-: ليس بكذّاب من أصلح بين اثنين فقال خيرا أو نمى خيرا.
هر كه ميان دو تن اصلاح دهد و خيرى گويد يا خيرى نسبت دهد دروغگو نيست.
٢٣٩٦-: ليس بين العبد و الشّرك إلاّ ترك الصّلاة فإذا تركها فقد أشرك.
ميان بنده و شرك جز ترك نماز