تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٩١ - نسبيت عظمت و شايستگى
((١٩٦٤)) سنگ و آهن زين جهت كه سابقند در عمل هنگام فوقى لايقند
((١٩٦٥)) و ان شرر از روى مقصودى خويش ز آهن و سنگ است زين رو پيش پيش
نسبيت عظمت و شايستگى در علل و معلولات جهان هستى مطالب فراوانى مورد بررسى و كاوش قرار مى گيرد كه ما در مباحث مثنوى تا حدودى متذكر مى شويم ، در اين ابيات جلال الدين مى خواهد در بارهء موقعيت و ارزش حقايقى صحبت كند كه در امتداد جريان قانون علت به وجود مى آيد . براى توضيح اين مسئله يك مقدمهء مختصر را بيان مى كنيم :
در مباحث گذشته گفتيم : در جريان قانون عليت در كارهاى غايى ( هدف دار ) واحدهاى ذيل را داريم :
١ - انجام دهندهء كار ( فاعل ) ٢ - اشتياق به غايت و هدف كه بايستى در انجام دهندهء كار وجود داشته باشد .
٣ - خودكار كه وسيلهء وصول به غايت و هدف است . البته اين واحد شامل تمام وسايل كار ( ماده و صورت ) نيز مى باشد .
٤ - تحقق وجود هدف و غايت .
اين چهار واحد اركان اساسى كارهاى هدف دار است . اكنون مى خواهيم بدانيم كه كدام يك از اين واحدها به عظمت و شايستگى بيشتر موصوف مى باشد .
جلال الدين با قطع نظر از علت فاعلى ( همان واحد اول كه انجام دهندهء كار است ) دو واحد ديگر را منظور نموده و عظمت و شايستگى آنها را بررسى مى كند ، مى گويد :
از آن جهت كه واحد سوم ( خود كار كه شامل ماده و صورت و ساير وسايل مربوط