شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٨ - قصه آغاز خلافت عثمان رضى الله عنه و خطبه وى در بيان آن كه ناصح فعال به فعل به از ناصح قوال به قول

بى‌فتور: بى‌سستى، بى‌كم و كاست.

عين بشنيده را ديدن: به مرتبه عين اليقين رسيدن. (ديده دل را روشن مى‌گرداند.) ضجرت: ضجرة: دل تنگى، اضطراب.

فسحت: گشادگى.

بو الحسن: مجرد خطاب است با لحنى توأم با محبت.

٥٩/ ٢ بو سينا: ابو على سينا (٣٧٠- ٤٢٨ ه. ق). (فيلسوفان بزرگ چون ابن سينا چون ابن سينا هم نمى‌توانند آن حالت را بيان كنند.) صد تو: كنايت از گشاده و فصيح.

پرده را سودن: در صدد كشف حقيقت بر آمدن.

سر كردن: بزرگى نمودن، خود نمايى.

در اين بيت‌ها با طرح داستانى كه در توجيه آن جاى بحث است نكته مهمى را بيان مى‌دارد و آن اينكه گروهى حقيقت را مى‌بينند و از آن بهره مى‌گيرند و دسته اى دلى چنين روشن ندارند، اينان اثر آن را در مى‌يابند و چون پى اثر را بگيرند اندك اندك به حقيقت مى‌رسند. اين راه پيمودن در آغاز دشوار است امّا پايان آن گشادگى دل است. و بود كه سالك با اندك فسحت و گشايش خود را واصل بداند ولى نبايد فريب خورد، كه گرمى نور را يافتن خبر است و نور را ديدن و حقيقت آن را وصف كردن كار هر كس نيست.

٤١٢٢- ٤١٢١/ ٣