شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٧ - گفتن آن جهود على را كرم الله وجهه كه اگر اعتماد دارى بر حافظى حق از سر اين كوشك خود را در انداز و جواب گفتن امير المؤمنين او را

هم از انجيل‌ها آورده كه با بيت ارتباط مستقيم ندارد. امّا با همه جست و جو انتساب اين داستان را به يهودى و على (ع) در كتاب‌هاى حديث نيافتم.

عنود: لجوج، ستيزه گر.

طفلى و منى: از كودكى تا مرحله كمال. (از آغاز زندگى تا پايان آن، خداى بى‌نياز نگهبان ماست.) گرو شدن جان: از دست شدن. (بس كن مبادا بر سر اين گستاخى جانت را بدهى.) خداى جل و علا راست كه بندگان را بيازمايد تا آن چه درون آنان است آشكار شود و اين ابتلا در جاى جاى قرآن كريم آمده است و بندگان را نرسد كه خدا را بيازمايند.

ب ٣٧٢- ٣٦٤ عقل تو ...: مضمون اين بيت به ظاهر سخن معشوق است به عاشق كه گفت خواستم بيازمايمت، اما معنى آن عام است.

شكّر دانه: كنايت از پسنديده، گزيده، مورد قبول.

اهل شكر خانه: محرم راز، همنشين محبوب.

ناجايگاه: جاى نامناسب. (اگر درون و برون خود را آراسته يافتى، يقين كن در خورى و حق را به تو عنايت خواهد بود و تو را به خود رها نخواهد نمود.) بنده بايد پيوسته مراقب خود باشد درون و برون را از عيب بپالايد تا روشنى بر او افاضت شود و لايق حضور حضرت حق گردد. اگر خود را آزمود و چنين صفت‌ها در او