شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٢٩ - شخصى به وقت استنجا مىگفت اللهم ارحنى رائحة الجنة به جاى آن كه اللهم اجعلنى من التوابين و اجعلنى من المتطهرين كه ورد استنجاست و ورد استنجا را به وقت استنشاق مىگفت عزيزى بشنيد و اين را طاقت نداشت

ب ٢٢٣٠- ٢٢٢٤ أبلهان: خداوندان قدرت ظاهرى.

شهان: اولياى خدا.

بند: كنايت از زيان. (اگر نزد خسان تواضع و نزد اولياى حق تكبّر كنى وبال تو خواهد بود.) عُتل: عُتُلّ درشت خو. ناكس. عُتُلٍّ بَعْدَ ذلِكَ زَنِيمٍ. (قلم، ١٣) از داستان مردى كه نمى‌دانست چه دعايى بخواند، بدين نتيجه مى‌رسد كه هر چيز به جاى خويش نيكوست. برابر بزرگانى كه راهنماى مردم‌اند بايد فروتن بود، و برابر نادانان نبايد فروتنى نمود. سپس بدين نكته اشارت مى‌كند كه حقيقت را بايد از اهل آن به دست آورد و روى به مردان كامل بايد كرد. آن گاه به «حب الوطن» اشارت كند كه ظاهراً گرفته از گفته شمس است: «حُبُّ الوطن مِنَ الايمان، آخر مراد پيامبر ٧ چگونه مكّه باشد؟ كه مكه از اين عالم است و ايمان از اين عالم نيست. پس آن چه از ايمان باشد بايد كه هم از اين عالم نباشد. از آن عالم باشد.» (مقالات شمس، ج ٢، ص ١٣٩)