شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠١ - لابه كردن قبطى سبطى را كه يك سبوبه نيت خويش از نيل پر كن و بر لب من نه تا بخورم به حق دوستى و برادرى كه سبو كه شما سبطيان بهر خود پر مىكنيد از نيل، آب صاف است و سبو كه ما قبطيان پر مىكنيم خون صاف است

ب ٣٤٩٢- ٣٤٦٩ آب پاك: استعارت از سخنانى كه بر گرفته از كلام حق تعالى است. وحى او.

گلستان: استعارت از رسيدن به حقيقت كه دل را روشنى بخش است.

در باغ و در جو پريدن: كنايت از شادمان بودن از درك حقيقت.

صُحُف: كتاب‌هاى آسمانى. كنايت از سخنان حق تعالى.

از سرِّ صحف بو بردن: به حقيقت فرموده‌هاى حق تعالى راه يافتن. (آن كه از حقيقت كتاب‌هاى آسمانى آگاه شود از تشويش مى‌برد و شادمانى در وى پديد مى‌آيد.) در خفا بودن رو: پنهان بودن آن از مردم نااهل.

تَرَاهُم يَنظُرُون: گرفته از قرآن كريم است: وَ تَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَ هُمْ لا يُبْصِرُونَ‌: و مى‌بينى آنان را كه مى‌نگرند در تو و نمى‌بينند. (اعراف، ١٩٨) نقش حمام: كنايت از صورتى كه جان ندارد. نقش‌ها كه بر ديوار حمام‌ها مى‌كشيدند.

نقش: صورت، و استعارت از آن كه ديده حق بين ندارد.

اجتهاد: كوشيدن. در اجتهاد خدمت عقل كردن: آن را با جديت به كار بردن.

سنگ را هنر دادن:

١٧٨/ ١ قطره آب گوهر شدن: كنايت از تبديل شدن آن به دُر.

٢١/ ١ تاب دادن: روشنى بخشيدن. صفا دادن.

نمودن: به نظر آمدن.