شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٦ - لابه كردن قبطى سبطى را كه يك سبوبه نيت خويش از نيل پر كن و بر لب من نه تا بخورم به حق دوستى و برادرى كه سبو كه شما سبطيان بهر خود پر مىكنيد از نيل، آب صاف است و سبو كه ما قبطيان پر مىكنيم خون صاف است

من شنيدم كه در آمد قبطيى‌

از عطش اندر وثاقِ سبطيى‌

گفت هستم يار و خويشاوند تو

گشته‌ام امروز حاجتمند تو

ز آن كه موسى جادوى كرد و فسون‌

تا كه آب نيل ما را كرد خون‌

سبطيان زو آب صافى مى‌خورند

پيش قبطى خون شد آب از چشم بند

قِبط اينك مى‌مُرند از تشنگى‌

از پى ادبار خود يا بد رَگى‌

بهر خود يك طاس را پر آب كن‌

تا خورد از آبت اين يار كهن‌

چون براى خود كنى آن طاس پُر

خون نباشد آب باشد پاك و حُر

من طفيل تو بنوشم آب هم‌

كه طفيلى در تبع بجهد ز غم‌

گفت اى جان و جهان خدمت كنم‌

پاس دارم اى دو چشم روشنم‌

بر مراد تو روم شادى كنم‌

بنده تو باشم آزادى كنم‌

طاس را از نيل او پر آب كرد

بر دهان بنهاد و نيمى را بخورد

طاس را كژ كرد سوى آب خواه‌

كه بخور تو هم، شد آن خونِ سياه‌

باز از اين سو كرد كژ، خون آب شد

قبطى اندر خشم و اندر تاب شد

ساعتى بنشست تا خشمش برفت‌

بعد از آن گفتش كه اى صَمصام زفت‌

اى برادر اين گره را چاره چيست؟

گفت اين را او خورد كو متّقى است‌