شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٩ - مستجاب شدن دعاى پادشاه در خلاص پسرش از جادوى كابلى

ب ٣١٨٧- ٣١٥٩ دست بالاى دست:

(امثال و حكم) وَ فَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ. (يوسف، ٧٦) تا ذات خدا: گرفته از قرآن كريم است: يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ. (فتح، ١٠) گفت شاهش: مرجع ضمير ساحرى است كه در بيت ٣١٥٨ بدو اشارت شده و از «ساحر» مقصود طبيب غيبى است.

داهى: زيرك.

ز آن كران: از عالمى وراى عالم مادى.

مستخف: پست، خوار، بى‌ارزش.

اسپيد گور: اسپيد را به هر دو معنى لغوى و معنوى آن مى‌توان گرفت.

دراز بودن حكايت: انقروى در اين باره شرح مختصرى نوشته و نيكلسون آن را آورده است و آن اينكه عجوز به نخى چند گره زده بود و آن را پاى ديوار در سمت قبله درون گور خاك كرده بود.

امتحان: محنت، اندوه.

ذَقَن: چانه. ذَقَن بر زمين زدن: خوارى و تواضع نمودن.

تيغ و كفن در بغل كردن: به عذر خواهى در آمدن و آن را كه از او عذر خواهيد ميان‌