شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٧ - خشم كردن پادشاه بر نديم و شفاعت كردن شفيع، آن مغضوب عليه را و از پادشاه در خواستن، و پادشاه شفاعت او قبول كردن و رنجيدن نديم از اين شفيع كه چرا شفاعت كردى

هر كه اندر وجه ما باشد فنا

كُلُّ شَى‌ءٍ هالكٌ نبود جزا

ز آن كه در الاست او از لا گذشت‌

هر كه در الّاست او فانى نگشت‌

و آن نديمِ رَسته از زخم و بلا

زين شفيع آزرد و بر گشت از وِلا

دوستى ببريد ز آن مُخِلص تمام‌

رو به حايط كرد تا نآرد سلام‌

زين شفيع خويشتن بيگانه شد

زين تعجّب خلق در افسانه شد

كه نه مجنون است يارى چون بُريد

از كسى كه جان او را وا خريد

وا خريدش آن دم از گردن زدن‌

خاك نعل پاش بايستى شدن‌

باز گونه رفت و بيزارى گرفت‌

با چنين دل دار كين دارى گرفت‌

پس ملامت كرد او را مُصلحى‌

كين جفا چون مى‌كنى با ناصحى‌

جان تو بخريد آن دل دار خاص‌

آن دم از گردن زدن كردت خلاص‌

گر بَدى كردى نبايستى رميد

خاصه نيكى كرد آن يار حميد

گفت بهر شاه مَبذول است جان‌

او چرا آيد شفيع اندر ميان‌

لِى مَعَ اللَّه وقت بود آن دم مرا

لَا يَسَع فِيهِ نَبِىِّ مُجتَبَى‌

من نخواهم رحمتى جز زخم شاه‌

من نخواهم غير آن شه را پناه‌

غير شه را بهر آن لا كرده‌ام‌

كه به سوى شه تولّا كرده‌ام‌

گر ببرّد او به قهر خود سرم‌

شاه بخشد شصت جان ديگرم‌

كار من سربازى و بى‌خويشى است‌

كار شاهنشاه من سر بخشى است‌