شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠٢ - تزييف سخن هامان عليه اللعنة

راه زن هرگز گدايى را نزد

گرگ گرگِ مرده را هرگز گزد؟

خضر كشتى را براى آن شكست‌

تا تواند كشتى از فُجّار رَست‌

چون شكسته مى‌رهد، اشكسته شو

أمن در فقر است اندر فقر رو

آن كهى كو داشت از كان نقد چند

گشت پاره پاره از زخم كُلَند

تيغ بهر اوست كو را گردنى است‌

سايه كافكنده است بر وى زخم نيست‌

مهترى نفط است و آتش اى غَوى‌

اى برادر چون بر آذر مى‌روى؟

هر چه او هموار باشد با زمين‌

تيرها را كى هدف گردد ببين‌

سر بر آرد از زمين آن گاه او

چون هدف‌ها زخم يابد بى‌رفو

نردبان خلق اين ما و مَنى است‌

عاقبت زين نردبان افتادنى است‌

هر كه بالاتر رود أبله تر است‌

كاستخوان او بتر خواهد شكست‌

اين فروع است و اصولش آن بود

كه ترفُّع شركت يزدان بود

چون نمردى و نگشتى زنده زو

ياغيى باشى به شركت مُلك جو

چون بدو زنده شدى آن خود وى است‌

وحدت محض است آن شركت كِىَ است‌

شرح اين در آينه اعمال جو

كه نيابى فهم آن از گفت و گو

گر بگويم آن چه دارم در درون‌

بس جگرها گردد اندر حال خون‌

بس كنم خود زيركان را اين بس است‌

بانگ دو كردم اگر در دِه كس است‌

حاصل آن هامان بد آن گفتار بد

اين چنين راهى بر آن فرعون زد

لقمه دولت رسيده تا دهان‌

او گلوى او بريده ناگهان‌

خرمن فرعون را داد او به باد

هيچ شه را اين چنين صاحب مباد