شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٨٧ - قصه باز پادشاه و كمپير زن

باز اسپيدى به كمپيرى دهى‌

او بِبُرَّد ناخنش بهر بهى‌

ناخنى كه اصلِ كار است و شكار

كور كمپيرى ببُرَّد كور وار

كه كجا بوده است مادر كه تو را

ناخنان زين سان دراز است اى كيا

ناخن و منقار و پرّش را بُريد

وقت مهر اين مى‌كند زال پليد

چون كه تُتماجش دهد او كم خورد

خشم گيرد مِهرها را بر درد

كه چنين تتماج پختم بهر تو

تو تكبُّر مى‌نمايى و عُتُو

تو سزايى در همان رنج و بلا

نعمت و اقبال كى سازد تو را

آب تتماجش دهد كين را بگير

گر نمى‌خواهى كه نوشى ز آن فَطير

آب تتماجش نگيرد طبعِ باز

زال بِترُنجد شود خشمش دراز

از غضب شُرباى سوزان بر سرش‌

زن فرو ريزد شود كَل مِغفَرش‌

اشك از آن چشمش فرو ريزد ز سوز

ياد آرد لطف شاه دل فروز

ز آن دو چشم نازنين با دَلال‌

كه ز چهره شاه دارد صد كمال‌