شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨ - قصه آن صوفى كه زن خود را با بيگانهاى بگرفت

صوفيى آمد به سوى خانه روز

خانه يك در بود و زن با كفش دوز

جفت گشته با رهى خويش زن‌

اندر آن يك حجره از وسواس تن‌

چون بزد صوفى به جد در، چاشتگاه‌

هر دو درماندند نه حيلت نه راه‌

هيچ معهودش نبد كو آن زمان‌

سوى خانه باز گردد از دكان‌

قاصدا آن روز بى‌وقت آن مروع‌

از خيالى كرد تا خانه رجوع‌

اعتماد زن بر آن كو هيچ بار

اين زمان فا خانه نآمد او ز كار

آن قياسش راست نآمد از قضا

گر چه ستار است هم بدهد سزا

چون كه بد كردى بترس آمن مباش‌

ز آن كه تخم است و بروياند خداش‌

چند گاهى او بپوشاند كه تا

آيدت ز آ بد پشيمان و حيا

عهد عمر آن امير مؤمنان‌

داد دزدى را به جلّاد و عوان‌