شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٦ - قصد خيانت كردن عاشق و بانگ بر زدن معشوق بر وى

باد موجب درد دندان: مى‌پنداشتند كه درد دندان از باد است.

(حديقة الحقيقة، ص ٧٣٣)

٤٦٨٤- ٤٦٨٣/ ٦ رقعه تعويذ: آن چه بر بازوى زن زائو بندند تا وضع حمل او آسان شود.

شكنجه طلق: رنج فراوان زادن.

ب ١٥٦- ١٥١ گفت او: عاشق.

لد: جمع ألد: شرير، و در بيت جمع به معنى مفرد به كار رفته است.

چنان كه خوانديم عاشق چون به معشوق رسيد رعايت ادب نكرد، معشوق بر آشفت و بر او بانگ زد. وى گفت در اين خلوت كسى ما را نمى‌نگرد و جز باد چيزى نمى‌جنبد.

معشوق بدو مى‌گويد باد را مى‌بينى اما فرستنده باد را كه بر همه چيز ناظر است نمى‌بينى.

سپس مولانا چنان كه شيوه اوست سخن را به باد مى‌كشاند كه گاه نشانه رحمت است و گاه آيت عذاب. آن گاه عاشق مى‌گويد اگر در حضور تو ادب را رعايت نكردم در جست و جوى تو از پا ننشستم، و معشوق چون از نيت و درون او آگاه است بدو گويد ادبت را ديديم تا طلبت چه باشد و چنان كه خواهد آمد طلب و وفاى او را نيز راست نمى‌داند.

حكايت ياد آور داستان زليخا و يوسف (ع) است كه بر حسب نوشته برخى تفسيرها