شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٥ - بقيه نوشتن آن غلام رقعه به طلب اجرى

رفت پيش از نامه پيش مطبَخى‌

كاى بخيل از مطبخ شاه سخى‌

دور از او وز همّت او كين قدر

از جِرى‌ام آيدش اندر نظر

گفت بهر مصلحت فرموده است‌

نه براى بخل و نه تنگىِّ دست‌

گفت دهليزى است وَ اللَّه اين سخن‌

پيش شه خاك است هم زرِّ كهن‌

مطبخى ده گونه حجّت بر فراشت‌

او همه رد كرد از حرصى كه داشت‌

چون جِرى كم آمدش در وقتِ چاشت‌

زد بسى تشنيع او سودى نداشت‌

گفت قاصد مى‌كنيد اينها شما

گفت نه كه بنده فرمانيم ما

اين مگير از فرع اين از اصل گير

بر كَمان كم زن كه از بازوست تير

مَا رَمَيتَ إِذ رَمَيتَ ابتلاست‌

بر نبى كَم نِه گنه كآن از خداست‌

آب از سر تيره است اى خيره چشم‌

پيشتر بنگر يكى بگشاى چشم‌

شد ز خشم و غم درون بقعه اى‌

سوى شه بنوشت خشمين رقعه اى‌

اندر آن رقعه ثناى شاه گفت‌

گوهر جود و سخاى شاه سُفت‌

كاى ز بحر و ابر افزون كفِّ تو

در قضاىِ حاجت حاجات جو

ز آن كه ابر آن چه دهد گريان دهد

كفِّ تو خندان پياپى خوان نهد

ظاهرِ رقعه اگر چه مدح بود

بوى خشم از مدح اثرها مى‌نمود