شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٤ - قصد خيانت كردن عاشق و بانگ بر زدن معشوق بر وى

دم نمى‌گردد سخن بى‌لطف و قهر

بر گروهى شهد و بر قومى است زهر

مروحه جنبان پى انعام كس‌

وز براى قهر هر پشّه و مگس‌

مروحه تقدير ربّانى چرا

پر نباشد ز امتحان و ابتلا

چون كه جزو باد دم يا مروحه‌

نيست الّا مفسده يا مَصلَحه‌

اين شمال و اين صبا و اين دبور

كَى بود از لطف و از انعام دور

يك كف گندم ز انبارى ببين‌

فهم كن كآن جمله باشد همچنين‌

كلّ باد از برج باد آسمان‌

كَى جهد بى‌مروحه آن باد ران‌

بر سر خرمن به وقت انتقاد

نه كه فلّاحان ز حق جويند باد

تا جدا گردد ز گندم كاه‌ها

تا به انبارى رود يا چاه‌ها

چون بماند دير آن باد وزان‌

جمله را بينى به حق لابه كنان‌

همچنين در طلق آن باد ولاد

گر نيايد، بانگ درد آيد كه داد

گر نمى‌دانند كش راننده اوست‌

باد را، پس كردن زارى چه خوست‌

اهل كشتى همچنين جوياى باد

جمله خواهانش از آن ربُّ العباد

همچنين در درد دندان‌ها ز باد

دفع مى‌خواهى به سوز و اعتقاد

از خدا لابه كنان آن جنديان‌

كه بده باد ظفر اى كامران‌

رقعه تعويذ مى‌خواهند نيز

در شكنجه طلق زن از هر عزيز