شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٩٠ - نشستن ديو بر مقام سليمان

ب ١٢٨٥- ١٢٦٢ نشستن ديو بر مقام سليمان: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٦١٨/ ١ به بعد.

با عقل دگر يار بودن:

٢٢٦٥/ ٢ رام كردن: مسخّر نمودن، زير فرمان در آوردن.

صورت كار ديدن: به ظاهر نگريستن. (ديو اگر نام سليمان بر خود نهاد و بر ملك او حكمرانى كرد به صورت، سليمان بود و در نهان ديو. او تنها ظاهر سليمان را ديده بود.) وَسَن: خواب سبك، خواب گران.

آن حسن: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٢٣٦/ ٤.

تا: مبادا.

به شست انداختن: كنايت از به فرمان در آوردن. (ديو مى‌ترسيد حيله او آشكار شود.

اطرافيان را مى‌گفت ديوى خود را به شكل من در آورده، اگر آيد و دعوى سليمانى كند، مبادا دعويش را بپذيريد!) اعتبار داشتن: معتبر شمردن، درست پنداشتن.

عكس نمودن: خلاف آن ظاهر شدن. (در دل‌هاى مؤمنان عكس گفته ديو پديد مى‌شد.) مُمَيِّز: كه قلب را از حقيقت تشخيص دهد، كه سره را از ناسره بشناسد. (با آن كه حقيقت بين است بازى نتوان كرد.) اهل دُوَل: دولتمندان، مردان حق.

كژ خطاب: دروغ‌گو.

او: اشارت به سليمان است.

ز مهرير: سرماى سخت. لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً. (انسان، ١٣)