شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٧٨ - باز آمدن آن شاعر بعد چند سال به اميد همان صله و هزار دينار فرمودن بر قاعده خويش، و گفتن وزير نو هم حسن نام، شاه را كه اين سخت بسيار است و ما را خرجهاست و خزينه خالى است و من او را به ده يك آن خشنود كنم

بعد سالى چند بهر رزق و كشت‌

شاعر از فقر و عوز محتاج گشت‌

گفت وقت فقر و تنگىّ دو دست‌

جست و جوى آزموده بهتر است‌

در گهى را كآزمودم در كرم‌

حاجت نو را بد آن جانب برم‌

معنى اللَّه گفت آن سيبويه‌

يُولِهُونَ فِى الحَوائِج هُم لَدَيه‌

گفت ألِهنَا فِى حَوائِجنَا إلَيك‌

وَ التَمسناهَا وَجَدنَاهَا لَدَيك‌

صد هزاران عاقل اندر وقت درد

جمله نالان پيش آن ديّانِ فرد

هيچ ديوانه فليوى اين كند؟

بر بخيلى عاجزى كُديه تند

گر نديدندى هزاران بار بيش‌

عاقلان كى جان كشيدنديش پيش‌

بلكه جمله ماهيان در موج‌ها

جمله پرندگان بر اوج‌ها

پيل و گرگ و حَيدرِ اشكار نيز

اژدهاى زفت و مور و مار نيز

بلكه خاك و باد و آب و هر شرار

مايه زو يابند هم دى هم بهار

هر دمش لابه كند اين آسمان‌

كه فرو مگذارم اى حق يك زمان‌

استُنِ من عصمت و حفظ تو است‌

جمله مَطوِىِّ يمين آن دو دست‌

وين زمين گويد كه دارم بر قرار

اى كه بر آبم تو كردستى سوار

جملگان كيسه از او بر دوختند

دادن حاجت از او آموختند