شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٠ - باز آمدن آن شاعر بعد چند سال به اميد همان صله و هزار دينار فرمودن بر قاعده خويش، و گفتن وزير نو هم حسن نام، شاه را كه اين سخت بسيار است و ما را خرجهاست و خزينه خالى است و من او را به ده يك آن خشنود كنم

المحاسن و علل الشرايع) استَعِينُوا: گرفته از قرآن كريم است: اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ. (بقره، ١٥٣) معرض: روى بر گرداننده، كافر.

تنبيهى است غافلان را كه حاجت جز به خدا نبرند و جز از او يارى نخواهند. اوست كه بر بندگان مى‌بخشد، و نعمتشان مى‌دهد. (از خزانه غيب گبر و ترسا را وظيفه مى‌دهد، دوستان را كجا محروم مى‌سازد.)

١١٨٧- ١١٨٤ داد: دهش، بخشش. (به اميد دهش شاه روى به درگاه او آورد.) گرو نهادن: كنايت از صلت گرفتن. (شعر را نزد او مى‌برد تا صله گيرد.) تنگ: يك لنگه بار.

شعر: جامه ابريشمين نازك اعلى.

(ديوان ناصر خسرو، مينوى، محقق، ص ٦٠)

(ديوان مسعود سعد سلمان، دكتر نوريان، ج ١، ص ٢٩٢) گهر از قعر برون آوردن: معنى دقيق و ظريف را در قالب نظم ريختن.