ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٤٢٩ - باب ٤٤ در ذكر اخلاق حميده و عبادت و صفات پسنديده آن حضرت

و الزّيتون» را قراءت ميكرد، پس از فراغ ميگفت:

«بلى و أنا على ذلك من الشّاهدين»

(آرى چنين است و من بر آن شهادت ميدهم) و چون سوره «لا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيامَةِ» را قراءت ميكرد پس از فراغ ميگفت:

«سبحانك اللّهم»

(منزّهى پروردگار من)، و چون در سوره جمعه اين آيه را ميخواند قُلْ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَ مِنَ التِّجارَةِ، ميگفت‌

«للذين اتقوا»

و سپس تتمه آيه را كه‌ وَ اللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ‌ است قراءت ميفرمود، و چون از خواندن سوره فاتحه فارغ ميشد ميگفت: «

الحمد للَّه ربّ العالمين‌

». و چون سوره «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى‌» را ميخواند آهسته ميگفت:

«سبحان ربّى الاعلى»

، و چون‌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا را در هر سوره قراءت ميكرد آهسته ميگفت:

«لبّيك اللّهمّ لبيك».

و آن حضرت ٧ در هيچ شهرى قدم نمى‌گذاشت جز اينكه اهالى آن سامان بديدنش آمده از وى مسائل و مشكلات دينى و علمى خود را مى‌پرسيدند، و بسيار براى آنان از پدرش از آباء گرامش عليهم السّلام از رسول خدا ٦ حديث ميكرد.

و وقتى او را بر مأمون وارد كردم از من جوياى حال و كردار او شد، من آنچه ديده بودم براى او گفتم؛ از رفتار و اعمال شبانه روزش و از رفتن و ماندنش همه‌