ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٤٢٨ - باب ٤٤ در ذكر اخلاق حميده و عبادت و صفات پسنديده آن حضرت

و لا اله الّا اللَّه و اللَّه اكبر»

ذكر ميگفت، و ميفرمود: اين جاى آن دو ركعت نخوانده را پر ميكند و مانند اينست كه تمام بجاى آورده شده است، و نديدم او را كه در سفر و حضر صلاة ضحى بخواند (صلاة ضحى از بدعتها است كه در زمان عمر رسم شد و ميانه روز آن را مى‌خوانند) و در سفر روزه نمى‌گرفت.

و آن حضرت ٧ در هر دعائى كه شروع ميكرد ابتدا صلوات بر محمّد و آل او ميفرستاد و در نماز و غير آن بسيار صلوات ميفرستاد، و شبها چون ببستر خواب ميرفت زياد تلاوت قرآن مى‌كرد، و هر گاه به آيه‌اى كه در آن ذكرى از بهشت يا دوزخ بود ميرسيد ميگريست، و از خداوند درخواست بهشت ميكرد و از آتش دوزخ بدو پناه ميبرد، و «

بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم‌

» را در نمازهاى شبانه روزش بجهر (آواز بلند) ميگفت، و چون‌ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ميخواند آهسته ميگفت: «اللَّه احد» (خدا يكتاست) و چون سوره تمام ميشد سه بار ميگفت:

«كذلك اللَّه ربّنا»

، و چون سوره «قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ‌» را ميخواند آهسته و در دل ميگفت: يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ‌ و پس از فراغ از آن سوره سه بار ميگفت:

«ربّى اللَّه و دينى الاسلام»

(پروردگارم خداست و آئينم اسلام است)، و چون سوره «و التّين‌