ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٤٨٠ - باب ٤٦ آنچه از آن حضرت

خبر نرسيده است كه رسول خدا ٦ فرمود: «از فراست مؤمن بپرهيزيد، زيرا او بنور خداداد نظر ميكند»،[١] مرد گفت: شنيده‌ام، فرمود: مؤمنى نيست مگر اينكه فراستى است مر او را كه با نور خدائى باطنش بمقدار ايمان و مبلغ بينش و هوشيارى و دانش خود به جهان مى‌نگرد، و خداوند جمع كرده است در ما امامان باندازه تفرّسى كه بهمه مؤمنين داده است، و خود در كتاب محكمش فرموده است: إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ‌ (بدرستى كه در اين نشانه‌هائى است براى متوسمين- يعنى كسانى كه بعلائمى نظر كنند و از آن علائم حقيقتى را درك كنند- حجر: ٧٥) و اوّلين فرد از متوسّمان رسول خدا ٦ بود، سپس امير مؤمنان، آنگاه حسنين و از پس ايشان امامان از اولاد حسين عليهم السّلام تا روز باز پسين و قيامت، حسن بن جهم گويد: چون امام ٧ اين سخن بگفت مأمون بدو رو كرده گفت: اى ابا الحسن سخنت را براى ما ادامه بده، و از آنچه را كه خداوند بشما خاندان اهل بيت عطا فرموده ما را نيز بيفزا، حضرت فرمود:

براستى كه خداوند عزّ و جلّ ما را بروح مقدّس و مطهرى از جانب خود مؤيّد فرموده كه آن فرشته نيست و با هيچ كس از گذشتگان نبوده است مگر با

[١]- مرحوم كلينى در كتاب كافى در اين مورد بابى عنوان كرده است و در ذيل آن پنج خبر نقل شده كه يكى از آنها همين خبر و از قول حضرت باقر ٧ ميباشد.