قواعد کلی فلسفی در فلسفه اسلامی - ابراهيمي ديناني، غلام حسين - الصفحة ٣٥٩ - اين قاعده يكى از نتايج اصالت وجود است

ماهيت مى‌باشند. در عبارتى كه از ابن سينا نقل شد، به اين معنى تصريح شده است؛ چنان‌كه مى‌گويد:

و الّذى يجب وجوده بغيره دائما فهو أيضا غير بسيط الحقيقة، لأنّ الّذى له بإعتبار ذاته غير الّذى له بإعتبار غيره و هو حاصل الهوّية منهما جميعا. . . ١.

سيد جلال الدّين آشتيانى در كتاب شرح حال و آراء فلسفى ملاصدرا مى‌گويد:

فلاسفه مشاء وجود را امرى اصيل و ماهيت را از امور اعتباريه مى‌دانند. روى مبناى اصالت وجود، اين دسته از دانايان عليت و معلوليت را در انحاء وجودات دانسته‌اند و چون تساوى در رتبۀ وجودى منافات با عليت و معلوليت دارد، قهرا وجود هرمعلول محدود به حدى است كه از آن به ما يقال فى جواب ما هو، تعبير نموده‌اند. هرممكنى بنابراين طريقه، مركب از دو جهت است، جهت وجودى صادر از حق و جهت ماهوى لازم هروجود خاص ٢.

[١] الشفاء. بخش الهيات، ص ٤٧.

[٢] شرح حال و آراء فلسفى ملاصدرا، ص ١٥.