حكما وصول حركت را به منتها «آنى» دانسته و زمانى بودن «آن» را ممتنع مى‌دانند و مى‌گويند: حد، كه منتهاى مسافت است، قابل تقسيم نيست و به همين دليل وصول به آن «آنى» است. زيرا اگر «آنى» نباشد و در زمان واقع شود، قهرا بايد قابل تقسيم باشد. و چيزى كه قابل تقسيم به اجزاء است، نمى‌تواند به تمامه حد قرار گيرد. زيرا برخى از اجزاء آن به حد بودن بر ساير اجزاء اولويت ندارد. پس وصول حركت به منتهاى مسافت كه حدّ آن است، در «آن» واقع مى‌شود نه در زمان. بازگشت و رجوع از منتهاى مسافت نيز در «آن» واقع مى‌شود نه در زمان و اين مطلب به روشنى معلوم است كه «آن وصول» غير از «آن رجوع» است. زيرا اگر «آن وصول» غير «آن رجوع» نباشد، اجتماع دو «آن» يعنى «آن وصول» و «آن رجوع» لازم مى‌آيد و اين امر ممتنع است. در اين هنگام كه ثابت شد «آن وصول» غير از «آن رجوع» است، بايد ميان دو «آن» زمانى فاصله شود؛ اگر ميان دو «آن» فاصله زمانى وجود نداشته باشد، تتالى آنات لازم مى‌آيد و اين امر محال است.

زيرا تتالى آنات مستلزم ثبوت جزء لا يتجزا است كه با براهين بسيار، بطلان آن نزد حكما ثابت شده است.

از آنچه گذشت، معلوم مى‌شود كه فاصلۀ زمانى ميان «آن وصول» و «آن رجوع» نمى‌تواند داراى حركت باشد. زيرا «آن وصول» حركت پايان يافته و «آن رجوع» آن بعد از فاصلۀ زمانى قرار گرفته است و در اين هنگام سكون ميان دو حركت ثابت مى‌گردد و گفته مى‌شود: «انّ بين كلّ حركتين مختلفتين لا بدّ من سكون» .

اكنون با نقل عبارت ملاّ محسن فيض كاشانى در مقام استدلال بر اثبات اين قاعده، كه در نهايت اختصار و استحكام بيان شده به بحث از اين قاعده پايان مى‌دهيم:

اصل: لا بدّ بين كل حركتين مختلفتين من سكون، و ذلك لأنّ المبدء القريب لتحرّك الجسم من حدّ الى آخر فى المسافة و هو الميل أو ما يجرى مجراه-يجب أن يكون معه. فالموصل له الى ذلك الحدّ يجب وجوده عند وجوده الوصول، و هو أنّ الوصول، و لا امتناع فى ذلك، اذ الميل و نحوه ليس كالحركة غير آنى الوجود، بالضرورة. ثم اذا رجع الجسم من ذلك الحد و انعطف، فلذلك الرجوع او الانعطاف ميل آخر هو علّة قريبة له لأنّ الميل الواحد لا يكون علّة للوصول الى حدّ معيّن و للمفارقة عنه رجوعا أو انعطافا و الميل حدوثه فى الآن و ليس آن حدوث الميل الثانى هو الآن الذى صار الميل موصلا بالفعل، لامتناع أن يحصل فى الجسم الواحد فى الآن الواحد ميلان الى جهتين مختلفتين، فاذن حدوث