نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٧٦٢ - مقدمۀ چاپ دوّم

٢٩٧٥-: من احتكر على المسلمين طعامهم ضربه اللّٰه بالجذام.

هر كه خوراك مسلمانان را احتكار كند خدا بخوره مبتلايش كند.

٢٩٧٦-: من أحسن فيما بينه و بين اللّٰه كفاه اللّٰه ما بينه و بين النّاس و من أصلح سريرته أصلح اللّٰه علانيته.

هر كه رابطه خويش را با خدا نيك كند خدا رابطه وى با مردم نيك كند و كسى كه باطن خويش به صلاح آرد خدا ظاهر وى بصلاح آرد.

٢٩٧٧-: من أحسن الرّمى ثمّ تركه فقد ترك نعمة من النّعم.

هر كه تير اندازى بداند و آن را ترك كند يكى از نعمتها را ترك كرده است.

٢٩٧٨-: من أخاف مؤمنا كان حقّا على اللّٰه أن لا يؤمنه يوم القيمة.

هر كه مؤمنى را بترساند بر خدا واجب است روز قيامت ايمنش نكند نكند.

٢٩٧٩-: من أخذ أموال النّاس يريد أداءها أدّى اللّٰه عنه و من أخذها يريد إتلافها أتلفه اللّٰه.

هر كه مال مردم بگيرد و اراده پرداخت آن داشته باشد خدا پرداخت آن كند و هر كه بگيرد و اراده تلف كردن داشته خدا آن را تلف كند.

٢٩٨٠-: من اتّقى اللّٰه كلّ لسانه و لم يشف غيظه.

هر كه از خدا بترسد زبانش كند شود و خشم خويش آشكار نكند.