نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٧٠٧ - مقدمۀ چاپ دوّم
٢٦٧٣-: ما من ذي غنى إلاّ سيودّ يوم القيامة لو كان إنّما أوتي من الدّنيا قوتا.
هر ثروتمندى روز قيامت آرزو كند كه در دنيا فقط قوت خويش مىداشت.
٢٦٧٤-: ما من رجل يغرس غرسا إلاّ كتب اللّٰه له من الأجر قدر ما يخرج من ثمر ذلك الغرس.
هر كه درختى بنشاند خدا به اندازه ميوهاى كه از آن درخت برون مىشود پاداش براى وى ثبت كند.
٢٦٧٥-: ما من رجل يتعاظم في نفسه و يختال في مشيته إلاّ لقى اللّٰه تعالى و هو عليه غضبان.
هر كه در ديده خويش بزرگ نمايد و در راه رفتن گردن افرازد به پيشگاه خداى والا رود و خدا بر او خشمگين باشد.
٢٦٧٦-: ما من رجل ينظر إلى وجه والديه نظر رحمة إلاّ كتب اللّٰه له بها حجّة مقبولة مبرورة.
هر كه از روى مهربانى بصورت پدر و مادر خويش نظر كند خدا بپاداش آن براى وى حج مقبول نيكوئى رقم زند.
٢٦٧٧-: ما من ساعة تمرّ بابن آدم لم يذكر اللّٰه فيها إلاّ حسر عليها يوم القيامة.
ساعتى بىذكر خداى بر آدميزاد نگذرد مگر روز قيامت بر آن حسرت خورد.