نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ١٩١ - مقدمۀ چاپ دوّم
١٩٠-: إذا تمنّى أحدكم فلينظر ما تمنّى فإنّه لا يدري ما كتب له من أمنيّته.
وقتى كسى آرزوئى ميكند مراقب باشد كه چه آرزو مىكند زيرا نميداند كه از آرزوى وى در نامۀ اعمال چه مينويسند.
١٩١-: إذا تمّ فجور العبد ملك عينيه فبكى بهما متى شاء.
وقتى بد كارى بنده كمال يابد چشمانش در اختيار او باشد و هر وقت بخواهد گريه آغاز كند.
١٩٢-: إذا جاءكم الزّائر فأكرموه.
وقتى كسى بملاقات شما آمد ويرا گرامى داريد.
١٩٣-: إذا جاءكم الأكفاء فأنكحوهنّ و لا تربّصوا بهنّ الحدثان.
وقتى اشخاص همشأن بخواستگارى پيش شما آمدند دختران خود را بشوهر بدهيد و در كار آنها منتظر حوادث مباشيد.
١٩٤-: إذا جاء الموت بطالب العلم مات و هو شهيد.
وقتى مرگ طالب علم فرا رسد شهيد ميميرد.
١٩٥-: إذا جامع أحدكم زوجته أو جاريته فلا ينظر إلى فرجها فإنّ ذلك يورث العمى.
وقتى يكى از شما با همسر يا مملوك خويش نزديك شود بفرج او ننگرد كه مايه كورى است.