من غير معصية و أنفقه في غير معصية و جاد به على أهل المسكنة و جانب أهل الخيلاء و التّفاخر و الرّغبة في الدّنيا طوبى لمن حسن مع النّاس خلقه و بذل لهم معونته و عدل عنهم شرّه [١].

چرا مى‌بينيم محبت دنيا بر بسيارى از مردم غالب آمده كه گوئى در اين جهان مرگ بر غير ايشان مقرر شده و گوئى در اين جهان حق بر غير ايشان واجب آمده،چرا اخلاف از سرنوشت اسلاف پند نگيرند.هر پندى را كه در كتاب خدا هست فراموش كرده و ندانسته‌اند و از شر هر عاقبت بد ايمن مانده‌اند،خوشا آنكه ترس خدا از ترس مردم مشغولش داشته، خوشا آنكه كسبش پاكيزه و باطنش نيك و ظاهرش خوب و خويش استوار است.خوشا آنكه فزونى مال خويش بدهد و فزونى گفتار خويش نگهدارد.خوشا آنكه براى خدا كه ياد وى عزيز باد فروتنى كند و در آنچه بر وى حلال است بى‌انحراف از سنت من، زهد ورزد و از پس من نيكان خاندان مرا پيروى كند و با اهل دانش و خرد آميزش كند و بر مسكينان رحمت آرد.خوشا آن مؤمن كه مالى نه از معصيت فراهم آرد و در غير معصيت خرج كند و از آن بر اهل مسكنت ببخشد و از متكبران فخرفروش و دنيادوستان دورى كند.خوشا آنكه خوى وى با مردم نكو باشد و كمك خويش بذل ايشان كند و شر خويش از آنها بر دارد.

اين خطبه قديمترين خطبه پيمبر است كه در نخستين روز دعوت ايراد كرد،معمولا هميشه سخن را بحمد و ثناى خدا افتتاح ميفرمود و راويان براى اختصار عبارات حمد را از اول بعضى خطبه‌ها مختصر كرده و بجاى آن عبارت«حمد اللّٰه و أثنى عليه»آورده‌اند. .

...إنّ الرّائد لا يكذب أهله و اللّٰه لو كذبت النّاس جميعا ما كذبتكم و لو غررت النّاس جميعا ما غررتكم و اللّٰه الّذي لا إله إلا هو إنّي لرسول اللّٰه إليكم خاصّة و إلى النّاس

[١] اعيان الشيعة جزء دوم.