نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٧٢٩ - مقدمۀ چاپ دوّم

طلبد از آخرت بهره‌اى ندارد.

٢٧٨٣-: من التمس رضى اللّٰه بسخط النّاس رضى اللّٰه عنه و أرضى عنه النّاس و من التمس رضى النّاس بسخط اللّٰه سخط اللّٰه عليه و أسخط عليه النّاس.

هر كه رضاى خدا بخشم مردم جويد خدا از او خشنود شود و مردم را از او خشنود كند و هر كه رضاى مردم بخشم خدا جويد خدا بر او خشمگين شود و مردم را با وى خشمگين كند.

٢٧٨٤-: من طلب محامد النّاس بمعاصى اللّٰه عاد حامده من النّاس ذاما.

هر كه ستايش مردم را به نافرمانى خدا جويد ستايشگرانش مذمتگر شوند.

٢٧٨٥-: من فرّق بين والدة و ولدها فرّق اللّٰه بينه و بين أحبّته يوم القيمة.

هر كه ميان مادر و فرزندى تفرقه اندازد خدا روز قيامت ميان او و دوستانش جدائى افكند.

٢٧٨٦-: من أهان صاحب بدعة آمنه اللّٰه يوم الفزع الأكبر.

هر كه بدعتگزاري را اهانت كند خدا روز وحشت بزرگ او را ايمن دارد.