نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٦٩٦ - مقدمۀ چاپ دوّم
٢٦١٩-: ما اكتسب مكتسب مثل فضل علم يهدي صاحبه إلى هدى أو يردّه عن ردى و لا استقام دينه حتّى يستقيم عقله.
هيچ كس چيزى چون مايه علمى كه صاحب خويش را بهدايت رساند يا از خطرى برهاند به دست نخواهد آورد و دين شخص استقامت نيابد تا عقل وى استقامت يابد.
٢٦٢٠-: ما أكل أحد طعاما قطّ خيرا من أن يأكل من عمل يده و إنّ نبىّ اللّٰه داود كان يأكل من عمل يده.
هيچ كس غذائى بهتر از آنچه از عمل خويش خورد،نخواهد خورد داود پيغمبر نان از عمل خويش ميخورد.
٢٦٢١-: ما أنت محدّث قوما حديثا لا تبلغه عقولهم إلاّ كان على بعضهم فتنة.
وقتى با قومى سخنى گوئى كه عقولشان بدان نرسد براى بعضيشان مايه فتنه خواهد بود.
٢٦٢٢-: ما أنعم اللّٰه على عبد نعمة فحمد اللّٰه عليها إلاّ كان ذلك الحمد أفضل من تلك النّعمة و إن عظمت.
وقتى خدا بندهاى را نعمتى دهد و خدا را بر آن ستايش كند اين ستايش از آن نعمت،هر قدر بزرگ باشد بهتر است.
٢٦٢٣-: ما أنكر قلبك فدعه.
هر چه را قلبت نميپذيرد واگذار.