نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٦٣٩ - مقدمۀ چاپ دوّم
٢٢٩١-: لن يزال العبد في فسحة من دينه ما لم يشرب الخمر و إذا شربها خرق اللّٰه عنه ستره و كان الشّيطان وليّه و سمعه و بصره يسوقه إلى كلّ شرّ و يصرفه عن كلّ خير.
بنده تا شراب ننوشد عرصه دين بر او گشاده باشد و چون بنوشد پرده خدا از او بدرد و شيطان يار و گوش و چشم او شود و او را بسوى بديها براند و از نيكيها منصرف كند.
٢٢٩٢-: لن يشبع المؤمن من خير يسمعه حتّى يكون منتهاه الجنّة.
مؤمن از استماع خير سيرى نگيرد تا سرانجامش بهشت شود.
٢٢٩٣-: لن يغلب عسر يسرين «إنّ مع العسر يسرا،و إنّ مع العسر يسرا».
يك سختى با دو گشايش بر نيايد كه با هر سختى دو گشايش است كه با هر سختى دو گشايش است.
٢٢٩٤-: لن يفلح قوم ولّوا أمرهم امرأة.
گروهى كه زمام كار خويش بزنى سپارند هرگز رستگار نشوند.
٢٢٩٥-: لن ينفع حذر عن قدر و لكنّ الدّعاء ينفع ممّا نزل و مما لم ينزل.
احتياط با تقدير سود ندهد.